Wat een Huismannen

Terugreis (16-17 juni)

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Fri, 20 Jun 2008 05:42:00 +0000

Dinsdag 17 juni landen we met de KLM omstreeks 1 uur in de middag op Schiphol. We zijn dus weer terug. De komende dagen wordt dit logboek nog nader bijgewerkt. De gereserveerde stukken wil ik nog schrijven, illustraties toevoegen en wat hinderlijke fouten herstellen.

Zondag in Surrey (15 juni)

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Fri, 20 Jun 2008 05:41:00 +0000

Gereserveerd

Vancouver (14 juni)

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Fri, 20 Jun 2008 05:37:00 +0000

Bezoek aan Vancouver: Skytrain en SeaBus. Gereserveerd.

Historisch Langley

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Wed, 18 Jun 2008 19:51:00 +0000

Vrijdag 13 juni begon met een bewolkte lucht. Joyce is vandaag jarig en werd 69 jaar. Een mooie taart met een mooi opschrift accentueert dit. Rond tien uur arriveerden Harry en Ann met hun bekende Motorhome. De rest van de dag brengen we met hen door. We beginnen met een uitgebreid historisch deel in Langley. Het is een oude vestigingsplaats van het Britse gezag, maar dat waren de veroveraars. De oorspronkelijke indiaanse bevolking bestond uit de Stó:lō en dat betekent zoveel als 'riviermensen'. We beginnen met een bezoek aan het Langley Centennial Museum. Het is heel aardig ingericht. Het opent met pijlpunten en dergelijke artefacten van de oorspronkelijke indiaanse bevolking die tegenwoordig wordt aangeduid als 'First nation.' Van meer recente datum, 1e helft van de twintigste eeuw, is het indiaanse vlechtwerk met vezels van de gespleten wortels van de cederboom. Er staat een ronde, eenvoudig versierde basket die zo strak is gevlochten dat het water er niet uitloopt.
Na dit begin wordt de aandacht vooral gevestigd op 'the Second nation.' Simon Fraser (1776-1863), de naamgever van de Fraser River speelde een belangrijke rol in dit gebied dat halverwege de negentiende eeuw door de goudkoorts werd aangestoken. Uit 1858 dateert Handbook and map of the gold region van Alexander C. Anderson. Er zijn ook aardige replica's van lange jurken uit de negentiende eeuw die werden vervaardigd ter gelegenheid van het eeuwfeest van British Comubia in 1958.`Er zijn toen ook prachtige poppen gemaakt van lokaal bekende historische figuren. J. Morrison was een van hen. Hij overleed in 1963 als 102-jarige.
Een andere zaal toont meer van het 'echte leven' uit de jaren 1920-1930, zoals het omhakken van woudreuzen. een smitse, een huiskamer etc. Er was ook mooi werk van indiaanse kunstenaars. Aantrekkelijk waren de tekeningen van de Duitse tekenaar Rudolf Dangelmaier die nog net op tijd de oudste gebouwen van dat gebied vastlegde.
Naast het Centennial ligt het B.C. Farm Machinery & Agricultural Museum. Het bevat een omvangrijke collectie landbouwwerktuigen, apparaten en rariora, vooral uit de twintigste eeuw. Naast de voor de handliggende tractoren en dorsmachines, ontbraken de oudere in de landbouw gebruikte stoommachines niet. Een mooie en indrukkende illustratie van de snelle ontwikkelingen, maar teveel om het allemaal precies te bekijken. Neef Harry was met al zijn technische inzichten een perfecte gids om ons hierdoor te loodsen. Bekijk het ook zelf op een afstand. Na twee musea genoten we in de Motorhome van de keukenkunsten van Ann: selderijsoep, broodjes gezond en natuurlijk coockies.

Na de maaltijd wandelen we naar Fort Langley. Hier werd geschiedenis geschreven. De vesrtiging van het Fort in 1827 heeft alles te maken met de Canadees-Amerikaanse grens op de 59ste breedtegraad in 1818. Om de grens op die plaats vast te houden kon een fort niet worden gemist. In 1839 werd het verplaatst naar de huidige lokatie en daar functioneerde het tot 1896. Op 19 november 1858 proclameerde Govenor James Douglas in het Fort de nieuwe kolonie Britisch Columbia. Het Fort had niet alleen een functie voor regering en militie, maar was ook een van de handelsposten van de Hudson Bay Compagny. Er werden hier heel wat bevervellen verhandeld. Na de sluiting raakte het Fort in verval en na verloop van tijd was er slechts één gebouw over. De reconstructie van het Fort werd bevorderd door de viering van het eeuwfeest van BC in 1958. Behalve een modern ingangsgebouw, vinden we hier binnen de pallissaden een theater, enige pakhuizen, een smitse, een kuiperij, het huis van de gouverneur en een gebouw dat als woning diende voor het personeel.
Aardig is dat er 'levende geschiedenis' wordt opgevoerd. Studenten in negentiende eeuwse kledij spelen een rol bij ontvangst en uitleg van de Fortgeschiedenis. In het theater bekeken we eerst de film over de geschiedenis van het Fort. In de smederij was een echte smid aanwezig. Jan mocht het resultaat van zijn smidskunsten meenemen en kreeg daarbij de groeten voor Nederland. Achteraf ontdekte ik dat deze man het al jaren doet. Zie een verslag uit 2004. Leuk was de kuiperij. Jan liet zich de gelegenheid niet ontnemen om aan een duig te schaven. Voor een ogenblik voelde hij zich opa Jan Huisman (1863-1943) die ook kuiper was geweest.

Terug naar Surrey

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Wed, 18 Jun 2008 17:52:00 +0000

Op 12 juni is het al prachtig weer wanneer we opstaan. Nog eenmaal genieten we van het ontbijt in de Windmill van Jan en Linda Westendorp. Deze maal is de tafel blauw gedekt en krijgen we pannenkoeken. Het echtpaar uit Vancouver vertrekt naar huis en wij willen terug naar Joyce en Kees in Surrey. De gastheer zorgt ervoor dat de vier achterblijvers de gewenste tocht over de North Thompson River kunnen maken. Voor we afscheid nemen is er nog tijd voor een foto. De gasten aan tafel en Jan & Linda bij hun molen.

Met Jan Westerdorp spreek nog even over de aansluiting van British Columbia bij Canada. Hij vertelt dat BC hieraan als belangrijke voorwaarde stelde dat er een spoorlijn moest komen van Oost- naar West-Canada. Dit werd geaccepteerd en de lijn was tussen 1870 en 1880 geheel klaar. Hij wordt vooral voor het goederenvervoer nog druk gebruikt en loopt ook door Birch Island.

Omstreeks half tien vertrekken we. De temperatuur is dan 15 graden. We hebben een flinke tocht van ruim 550 km voor de boeg. We rijden tot Little Fort naar het zuiden en gaan vandaar pal op het westen door een fraai merengebied dat dunbevolkt is. Even na Irish Lake kiezen we voor een secundaire weg die ons uiteindelijk bij 70 Mile House zal brengen. Vandaar gaat het weer lang naar het zuiden. Het is een afwisselend gebied met meer bewoners. Vaak ranches (soms met koeien) en hier en daar wat landbouw. Niet direct welvarend, maar wel vrij. We passeren er een bedrijf waar blokhutten worden gemaakt. Als we weer op de hoofdweg zijn, rijden we tot Hope naar het zuiden. Bijzonder op deze weg is nog Hell's Gate, een smalle passage in de Fraser River.

In de loop van de middag wordt het bewolk en de temperatuur zakt tot 16 graden. Geleidelijk aan wordt het landschap vlakker. Om half zes zijn we weer op de 88e Ave bij Joyce en Kees.

Ervaringen in Wells Gray

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Thu, 12 Jun 2008 00:59:00 +0000

Op dinsdagmorgen 11 juni ontwaakten we om zeven uur in de morgen. Er zijn acht gasten in de Windmill en om acht uur worden we allen aan het ontbijt verwacht. We besluiten daarom maar snel te gaan douchen om de drukte voor te zijn. De gasten vormen een internationaal gezelschap. Behalve wij zijn er een broer en zus die van Nederlandse afkomst zijn. Hij verblijft al lang in Zuid-Afrika en zij in Engeland. Ze reizen nu samen in Canada met hun echtgenoten en er is ook een Nederlandse Canadees met zijn vrouw. Zij wonen in Vancouver. Het is een belangrijke dag voor het laatste echtpaar want zij zijn juist 41 jaar getrouwd. De tafel was de vorige dag reeds gedekt. Er staat nu op allen een vruchtencocktail te wachten, die versierd is met een viooltje. Linda kijkt toe vanuit de keueken en Jan Westendorp leidt de tafel. Als alles gereed is doet hij het tafelgebed. Na de vruchten genieten we van 'ham and eggs' en ik ontvang het zonder kaas. Alles was tot in de puntjes verzorgd en ondertussen licht Jan ons op humoristische wijze voor over de bezienswaardigheden van Wells Gray Provincial Park. Het is een prachtig natuurgebied met een oppervlakte van zo'n 5000 vierkante kilometer. We zijn allemaal van plan om daar naartoe te gaan en goede adviezen worden gewaardeerd. Wat doe je bijvoorbeeld als je een beer tegenkomt. In ieder geval niet fluiten, want dan denken de beren dat je een squirrel bent en daar bijten ze heel graag in.
Met stralend weer en een temperatuur van 14 graden vertrekken we om half tien. We beginnen met de uitzichttoren op Green Mountain. Daarna genieten we van diverse zeer verschillende watervallen. Zoals de Dawson Fall die zeer breed is.

De Helmcken Fall is juist smal en het water valt 141 m naar beneden. Het is adembenemend.

Als laatste zagen we Bailey's Chute. De grote turbulentie in het water wordt veroorzaakt door 'potholes' in de rotsige bedding van de rivier. Dat zijn ronde uitgeschuurde dieptes waarin water rondwervelt en dit veroorzaakt zoveel opwaartse kracht de voorstromende rivier hierdoor wild omhoog wordt geduwd. Het een van de plaatsen waar de trekkende zalm grote moeite moet doen om hogerop te komen.
Er is ook een overvloed aan mooie planten. We maken heel wat foto's. Jan heeft een flora gekocht en gaat er thuis de namen bij zoeken. Heel aardig is nog het gebied waar John en Alice Ray met hun kinderen woonden. Na hun vertrek zijn boerderij en schuren aan de natur prijs gegeven. Langzaam maar zeker vervalt hun nalatenschap.
Het was een mooie dag waarop de temperatuur opliep tot 23 graden. We aten 's avonds in het restaurant The Painted Turtle in Clearwater met een uitzicht op het Dutch Lake. De maaltijd was prima, maar door gebrek aan personeel liet de bediening te wensen over.

Via Revelstoke naar Birch Island

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Thu, 12 Jun 2008 00:09:00 +0000

Maandagmorgen 9 juni ben ik om kwart voor zes opgestaan om mijn weblog bij te werken. We genoten daarna van het laatste ontbijt in Calgary. We spraken over de kosten van het christelijk onderwijs. Carolyn vertelde dat de federale bijdrage gering is en dat de ouders hiervoor per gezin nog 5.000 tot 10.000 Canadese dollars betalen. Daarnaast worden ze ook aangeslagen voor het openbare onderwijs. Het is dezelfde ongelijkheid waardoor Nederland lang is gekweld. Helaas neemt bij ons de onzekerheid over het voorbestaan van de gelijkstelling toe. Het is niet uit te sluiten dat ons opnieuw 'liberale dwang' staat te wachten.
We nemen hartelijk afscheid van onze gastvrouw. Voorzien van een lunchpakket vertrekken we naar Revelstoke. Het is 8 graden en de zon schijnt. We trekken eerst Oost-West door Banff waar we vrijdag ook waren. De reis verloopt volgens het inmiddels bekende patroon. Af en toe een stop. De zon wordt afgewisseld door een enkele regenbui, maar het is overwegend droog. De maximale temperatuur van deze maandag is 17 graden. Omstreeks half drie zijn we bij het vooraf besproken Hillcrest Hotel in Revelstoke. Door slaapgebrek vielen mijn ogen onderweg geregeld dicht. Het hotel ligt buiten in de bossen. We hebben nog wat door Revelstoke gewandeld en bezochten er onder andere een heel aardige particuliere tuin. In de regen kwamen we weer in het hotel. We gingen beiden enige tijd plat om de slaap te bestrijden. We aten daarna een heerlijke kippenborst. We hebben voorlopig voldoende steaks gegeten. Na wat mailen, bloggen en lezen begonnen we vroeg aan de nachtrust.

In de morgen van 10 juni beginnen we aan een rit van circa 350 km nar Birch Island bij Clearwater. We hebben steeds mooie ruime wegen en reden tot Kamloops voornamelijk in westelijke richting. In de dalen waarin we reden waren in het eerste gedeelte behalve een verkeersweg ook steeds een spoorweg en een rivier te vinden. Al naar gelang het uitkwam wisselden ze voortdurend van plaats. In Salmon Arms zagen we een grote houtindustrie. De boomstammen lagen in grote velden in het meer op hun beurt te wachten.
Vanaf Chase tot voorbij Kamloops stonden er veel dode bomen op de hellingen. Soms was er geen levende boom meer over. Geen wonder dat ik in een regionale krant las over een 'Operation Re-Leaf' met als doel om in de komende vier jaar met paticulier geld 20.000 nieuwe bomen te planten.
In Little Fort, vlak voor Kamloops, maken we een koffiestop. We aten een heerlijke 'Cinnamon bun', die deed denken aan de Zeeuwse bolus. Het was inmiddels 19 graden geworden. Vanaf Kamloops reden wee nog 134 km naar het noorden. Omstreeks kwart voor drie hadden we Windmill Bed & Breakfast van Jan en Linda Westendorp gevonden. Het ligt heel stil op Birch Island, zo's 12 kilometer ten oosten van Clearwater. Linda ontving ons gastvrij met koffie en wees ons de ruime logeerkamer op de eerste verdieping. Bij de koffie lichtte ze ons in over het verschralen van Birch Island en de groei van Clearwater. Het lijkt wat op het Jorwerd-verhaal van Geert Mak. In de periode van de stoomtrein was Birch Island een stopplaats voor het innemen van water. Er waren ook winkels en een postkantoor. Nu is alles in Clearwater te vinden. Er rest nog een store, maar de overlevingskans zal gering zijn. We zagen op onze wandeling een kleine Anglicaanse kerk die aan de apostelen Johannes en Paulus is gewijd. We danken ons verblijf in de Windmill aan de vriendschap van Henry met Jan Westendorp. Beiden groeiden op in Abbotsfort en vormden met anderen een vriendengroep. Wij zijn er goed mee af en voelen er ons direct thuis.
We aten voor de verandering in een wegrestaurant Dairy Queen. Brood met bacon, patat en melk was mijn maal. We gingen weer bijtijds naar bed.

Zondag in Calgary

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Wed, 11 Jun 2008 23:43:00 +0000

Op zondag 8 juni waren we met Henry en Carolyn in Emmanuel Christian Reformed Church in Calgary. Het was voor ons als tamelijk klassiek gereformeerde mensen wel even wennen. Bij ons is doorgaans sprake van een eenvoudige liturgie en een dienst met weinig franje. We kwamen in een flink kerkgebouw en van binnen leek het wel een bijenkorf. De bibliothek was open , voor allerlei lopende activiteiten waren standjes ingericht, veel mensen spraken voor de dienst met elkaar. Iedere pastorale eenheid heeft er ook zijn eigen brievenbus waarin alle onderlinge correspondentie kan worden gelegd. Iedereen vond er deze keer ook het zojuist uitgekomen gedenkboek van deze 50-jarige gemeente. De dienst begon om 10 uur. Er werd heel wat gezongen en dat werd begeleid door vier voozangers: twee mannen en twee jonge vrouwen. De organist was bij gelegenheid tevens een enthousiast pianist. Evenals in Lethbridge werd hier begonnen met 'How lovely is Your dwelling' (uit Ps. 84). Voor de gemeente werden alle te zingen teksten op een groot scherm geprojecteerd en er werd staande gezongen. Dat is een goede gewoonte. De tekst van de preek was Psalm 139:16 (Alle dingen ...).Voorafgaande aan de preek wees de predkant op het belang van een goede omgang met je naasten. Zeg daarom nu eerst 'good morning' tegen allen die in de kerk bij je in de buurt zitten. Dat leverde iedereeen, ook mij, heel wat uitgestoken handen en hartelijke begroetingen op. Dat is dus niet zo gek. De preek en de gehele aanpak van de dienst had naar mijn een idee een zekere evangelicale aanpak. Het was een goede ervaring. Na de dienst ging de bijenkrof weer open. Jan en ik spraken enige tijd mmet een in grijs pak geklede heer in het Engels. Toen we op een van zijn vragen antwoorden dat we uit Holland kwamen, reageerde hij met 'Dat is een mooi plekje om te komen vandaan.' Hij heette Wiebe Wagenaar en kwam natuurlijk uit Friesland. Neef Andy Bosma had als kleine jongen nog bij vader Wagenaar gewerkt.
Het was al 12 uur voor we weer naar huis gingen. De rest van de zondag was heel rustig. Het was vooral lezen en schrijven. Het werd afgewisseld met gesprekken. Ik genoot vooral van de lezingen van prof Kooiman over Luther's leven en werk. Ook las ik de Banner van de Christian Reformed Church en Forum, een uitgave van het Calvin Seminary te Grand Rapids. We maakten ook kennis met dochter Karen, die met haar dochters Caitlin en Sarah deelnam aan de avondmaaltijd en later nog met Jason Huisman, de zoon van Carolyn.
Onze gastvrouw Carolyn kan voortreffelijk koken en zorgde er samen met Henry voor dat we ons bij hen ook goed thuisvoelden. We kijken ook op ons verblijf in Calgary dankbaar terug. Het is in de eerste plaats aan de aansporing en de voorbereidingen van Henry te danken dat deze reis werkelijkheid is geworden.

Watervallen voor en na Jasper

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Mon, 09 Jun 2008 13:33:00 +0000

Op zaterdagmorgen 7 juni werden we wakker in Sunwapta Falls Resort en zagen dat het in de nacht had gesneeuwd. Voor het ontbijt maakten we met Henk en Carolyn een wandeling naar de dichtbij gelegen waterval Fortress Lake Trail. Na het ontbijt gingen we op reis naar Jasper dat nog op 55 km afstand lag. We reden langs de Athabasca River. De temperatuur zakte tot circa twee graden en de regen hield aan. Bij de Atha basca Falls stapten we uit en genoten van wat hier gebeurde. Een oude waterstroom bevond zich hier voorheen onzichtbaar diep in de rotsen. Door de geweldige kracht van het afkomende water barstte de bovenzijde en werd deze Fall zichtbaar. Het gaat er nog steeds wild aan toe. Het water gebruikt een smalle doorgang en loopt uit op een breder water. OP een soort strandje liggen stenen in alle maten. De naaldbomen houden stand in een heel dun laagje aarde op de steenrotsen. De paden voor de bezoekers liggen vol met wortels. Het lijkt op een bord spagetti. Ook in de wanden van het canyon houdt hier en daar een boom stand. Zie ter zijnertijd mijn foto's.
Omstreeks half een zijn we in Jasper, dat veel kleiner is dan Banff. Er ligt een station en enkele malen per dag stoppen hier een goederen- of personentrein die Oost- en West-Canada verbinden. We wandelen er wat rond. Er is anderhalve winkelstraat en hier en daar wat mogelijkheden om te overnachten. Verder nog enige straten met huizen, een school etc. We zien een paar gebouwen sie zijn geinspireerd door de Engelse bouwkunst van rons 1900.
Na de wandeling gaan we op weg naar Edmonton. Dit gebied is rijk aan watervallen. Zie het complete overzicht. Bijzonder is nog het Malign Canyon. Eerst had ik weinig zin om de zoveelste waterval te bekijken, maar het was de moeite waard. Het water stroomt door een zeer samelle en diep ingesleten spleet. De doorstroming wordt bemoeilijkt door een aantal boomstammen die door het water zijn meegevoerd. In de rotswand was een nest met jonge kraaien zichtbaar. Hierna gaat de reis voort in oostelijke richting. We stoppen even in Hinton voor een snelle hap. De regen is gestopt, de zon wordt zichtbaar en de temeratuur gaat omhoog.
In het begin van de avond zijn we in Edmonton. We eten daar een echte Alberta steak. Ik kies voor een kleintje. De tweede zoon van Henry, William Huisman, eet samen met zijn vrouw en een dochter mee. Hij is zichtbaar een echte Huisman: lang, blond en levendige blauwe ogen. Na de gezellige maaltijd vertrekken we naar Calgary en komen laat en voldaan aan. In deze twee dagen hebben we 1126 kilometer afgelegd, veel gezien en gepraat.

Wandelen op de gletsjer

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Mon, 09 Jun 2008 13:09:00 +0000

De late vrijdagmiddag van 6 juni bracht ons een nieuw en koud hoogtepunt. We bezochten een gletsjer van het Columbia Icefield. Om zes uur vertrokken we met een bus vanaf de informatiepost. Het was de laatste excursie van die dag. Het gezelschap was niet groot, maar wel internationaal. Ik zag onder andere aan Koreaans gezin dat zichzelf doorlopend fotografeerde en liet fotograferen, een moslim met zijn gesluierde vrouw en een paar Nederlandsers. Na de eerste etappe stapten we over op een speciale sneeuwbus op manshoge wielen. Daarmee werden we een stuk op de gletsjer gereden. Het valt niet mee om hiervan een goede voorstelling te geven. De oppervlakte is vijmaal die van het eiland Manhatten. De grootste dikte van het ijs is maar liefst 365 meter! Dat is dus hoger dan het bekende Empire State Building. Het smeltwater van de verschillende gletsjers loopt door diverse rivieren naar de Pacific, de Arctische zee en de Atlantische Oceaan. Op een gladgeschoven plaats op de gletsjer werden we een half uurtje losgelaten om onze frissen missie te beleven. De lage bewolking ontnam ons een goed gezicht op de omringende bergen, maar deze sluier had zijn eigen bekoring. De indruk was er niet minder om. De welbespraakte chauffeur en gids liet niet opnieuw na om ons een grootse indruk te geven. Daarna reden we naar Sunwapta Falls Resort waar we een goede maaltijd gebruikten en de nacht doorbrachten.
Nog even het wild van deze dag. Onderweg zagen we nog een jonge beer die geen zin had om gefotografeerd te worden. Dat lukte beter met een groepje Bighorn Sheeps.

Naar Banff National Park

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Mon, 09 Jun 2008 12:22:00 +0000

Vrijdagmorgen 6 juni was het fris; rond ons vertrek om half tien niet meer dan 11 graden en het was bewolkt. Deze dag maken we een begin aan de tweedaagse tocht door de nationale parken Banff en Jasper. Ze zullen ons twee dagen onderdompelen in een belangrijk en groot aaneengesloten natuurgebied in de Canadese Rocky Mounties. De tocht zal ons een grote variatie laten zien in het landschap. Naar Banff volgden we grotendeels de oude weg. Spoedig gaan we omhoog en daalt de temperatuur tot dicht bij het vriespunt. We passeren het Ghost Lake waarin zich een dam bevindt die gebruikt wordt om elektriciteit op te wekken. Bij Canmore gaan we het park binnen. Nabij de plaats Banff met zeer grote hotels en veel winkels beleven we ons eerste hoogtepunt. Met een gondel bestijgen we tamelijk gemakkelijk en snel Mount Sulphur. Het is ook mogelijk om dat via een slingerend bergpad te doen, maar dan ben je uren onderweg. Vanuit de gondel zien we deze voetgangers op het hoofd. En verder duizenden lange en dunne naaldbomen. Boven gekomen kunnen we via brede houten trappen nog een heel stuk omhoog tot aan een eenzame meteorologische post die hier in 1903 werd ingericht. We zagen hier nog het grauwe broertje van de Vlaamse Gaai. Hij wordt Gray Jay genoemd. Aan zijn schorre geluid kan je hem gemakkelijk herkennen. De uitzichten zijn naar alle kanten indrukwekkend, maar door de lage bewolking incompleet.
De lunch gebruikten we in Chateau Lake Louise. Dat was een belevenis in dit zeer grote en luxe hotel van de Fairmont groep. De gehele entourage leek uit de negentiende eeuw weggelopen te zijn. De bagage werd verplaatst door gedienstige mannen die gekleed waren in knickerbockers en een soort jagershoedje op het hoofd. In een indrukwekkende hal staan grote houten balies voor het ontvangst van de gasten. Verder veel luxe winkels in de brede gangen. De lunch werd begeleid door de muziek van een beroemde harpiste.
Wij zaten bijna aan het einde van de lange eetzaal die aan de achterzijde van het hotel was gelegen. Deze zaal was ingericht met een dubbele opstelling aan beide zijden van een looppad. De ene met een tafel voor twee of drie personen juist bij elke raam. De opstelling aan de andere kant bestond uit een forse lagetafel met plaats voor meer personen. Op enige afstand hadden wij vrij uitzicht op Lake Louise. We keken door een groot raam en daarvoor zaten juist twee oudere dames langdurig te genieten van de aangedragen lekkernijen van een uitgebreide high tea. Het was een vermakelijk karakteristiek plaatje, maar er was nog zoveel meer. Zoals de grote rondgebogen ramen, het meubilair, de lampen, de muurbeschildering en het tapijt op de vloer. Met Henry en Carolyn genoten we van een goede lunch.
Daarna wandelden we nog langs het meer om de omgeving goed in ons op de nemen. Het koude water, de gletsjer aan de overkant en de hoog oprijzende wolken. Bij het vertrek stapten we uit een andere tijd, die hier voorlopig nog niet ten einde loopt.

Terug in de tijd?

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Fri, 06 Jun 2008 04:52:00 +0000

Zoals ik in het bericht van gisteren aankondigde hebben we vandaag 5 juni het Royal Tyrrell Museum in de Drumheller bezocht. Het was een indrukwekkend museum op een bijzonder plaats. Maar ook de reis was niet te versmaden. Het was niet ver: ongeveer 170 kilometer. We namen vooral wat provinciale wegen en bijna geen snelweg. Voor een groot gedeelte reden we door de prairies. Ze zijn niet helemaal vlak, zeker in het begin niet, maar wel tamelijk. Dat betekent dat je veel verder kunt kijken. Dat geeft veel ruimte en overzicht. Hier overheerst de landbouw en dat zal voornamelijk graan zijn en misschien ook mais. Mais wordt hier overigens Corn genoemd. Het duurde even voordat ik dat in de gaten had. Sommige delen van de prairie waren nog geheel bruin en dor. Op andere plaatsen begon het groen erdoor te komen, maar hoogstens enige centimeters. Denk het even in: het is nu 5 juni en het gehele groeien, rijpen en oogsten moet nog gebeuren. Ik denk zelfs dat het zaaien deels nog moet gebeuren. Toch hebben de Canadezen er vertrouwen in.
Graan verbouwen en oogsten betekent ook dat je opslagruimte moet hebben. Daarom zagen we bij de boerderijen - dat waren er overigens niet zo heel veel - hele batterijen van silo's staan. Hier en daar een roestige spoorlijn. Ik denk dat het vervoer voornamelijk over de weg zal plaatsvinden. Over het graan nog een bijzonderheid die mij in de omgeving van Lethbridge opviel. Bij een boerderij lag een heel grote partij graan tussen hele stapels met pakken hooi los op de grond gestort. Andy vertelde mij dat dit verleden jaar was gekocht in een ander deel van Canada omdat het zo goedkoop was. Aangezien de silo's volwaren werd het op deze manier gestort. Het blijft evenwel goed bewaard. Alleen de bovenste laag van enige centimers dikte moet verwijderd worden. De rest wordt gemalen en als veevoer gebruikt.
Via Google Earth of Maps je kan onze route wel volgen. We verlieten Calgary snel via de Highway 1A en reden zigzaggend naar het noorden en oosten tot we bij weg 72 (later weg 9) kwamen. Vooral vanaf deze laatste twee wegen zagen we het prairiegebied. Meestal weinig grotere plaatsen, maar ze komen wel en nog snel ook. De ontwikkeling van de oliehoudende zandgronden zorgt voor veel bedrijvigheid en daar heb je mensen voor nodig. En die willen weer wonen. Het gevolg daarvan is duidelijk.

Aan het einde reden we met weg 9 vrij plotseling in het Horsethief Canyon en na enige draaingen van de weg kwamen we in in Drumheller. Het Museum ligt 6 kilometer buiten deze plaats. Het Canyon is door de Red River uitgesleten in de oorspronkelijke prairiebodem en toont heel duidelijk de verschillende lagen. In dit gebied zijn vele botten en andere overblijfselen van dinosaurussen en vergelijkbare dieren gevonden. In het grote en moderne museum is daarvan een attractieve en suggestieve tentoonstelling gemaakt. Ook hier hadden we vanachter het glas een goed uitzicht op de werkplaats waar de presentaties in elkaar worden gezet. Het duizelt je als bezoeker van het gemak en de gesuggereerde zekerheid waarmee de vondsten worden voorzien van dateringen van vele miljoenen jaren ouderdom. Het kan mij nog steeds niet overtuigen en ook nu heb ik mij niet tot dit geloof bekeerd. Maar het is wel mooi.
Vanaf morgen 6 juni komt er naar verwachting enige dagen geen weblog. We gaan twee dagen op reis met Henry en Carolyn naar Jesper en Banff in de Rockey Mountains. Zie ook het Engelse artikel.

Via Highway 22 naar Calgary

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Thu, 05 Jun 2008 15:26:00 +0000

Op woensdagmorgen 4 juni gebruikten we voor de laatste keer in Lethbridge ons ontbijt. Deze keer van pannenkoeken die door Andy werden gebakken. Jan liet nog de gegevens zien uit de passagierslijsten van de Veendam. Alle aanstaande Canadese Huismannen kwamen met dit schip in mei 1951 aan in New York. We werkten de mail nog bij. Daarna namen we afscheid en gingen op weg naar Calgary. Op advies van Nellie gebruikten we daarvoor Highway 22. Dat betekende dat we eerst een aanzienlijk stuk in westelijke richting moesten rijden. Dus opnieuw naar MacLeod, Pincher Creek. Af en toe kom je geweldige vrachtwagens tegen. Bijvoorbeeld een trailer met nog een aanhangwagen die bijna even lang is. Imposant zijn ook de veewagens. Ik zag er een met daarop de naam VANEE. Dit moet Woudenbergers, die bij Super de Boer winkelen wel wat zeggen!
Nog voorbij Cowley vonden we deze weg die vrijwel naar het noorden loopt. Aan de linkerhand op afstand de Rockies en rechts ook gedeeltelijk beboste heuvels. Daartussen de weg omgeven met landerijen voor het vee en een verspreide ranch. We vertrokken met stralend weer, veel wind en een temperatuur van circa 15 graden. Onderweg kwam bewolking opzetten en op de genoemde Highway viel menige bui. Soms zagen we mooie dreigende luchten. Aan de ja-knikkers en de afsluiters in het landschap zagen we dat er bij Longviel nog olie en gas werd gewonnen. Dit was een echt ouderwets plaatsje met winkels en een saloon zoals ze uit de stripboeken bekend zijn.
In Black Diamond hebben we tussen de middag wat gegeten. Het werd opnieuw stralend weer en dat is het ook gebleven. We reden door tot Cochrane en kwamen via Highway 1A terecht in het noorden van Calgary waar we het huis van Henry en Carolyn gemakkelijk konden vinden. Het ligt op een heuvel temidden van een golfbaan. We werden hartelijk ontvangen door Carolyn. Na enige tijd kwam Henry uit zijn werk en nam ons nog even mee voor een zeer snelle tocht in het noordelijk gedeelte van Calgary. Er wordt veel gebouwd en daarbij kijkt men niet op een dollar. Calgary is een grote stad van meer dan 1 miljoen inwoners. We gingen over drukke snelwegen en rustige binnenwegen, langs grote en kleine huizen. Steeds met mooie uitzichten.
Carolyn bereidde ons een heerlijke maaltijd met zalm en groene asperges. We spraken uitgebreid over onze gezinnen en ons dagelijks werk. Naar aanleiding van een mogelijk belangrijke hockeywedstrijd kwam het onderwerp sport aan de orde. Ik bekende vlot daar nooit aan te doen. Weliswaar fiets ik frequent en neem wel eens een run om op het station een aansluitende trein te halen, maar ik doe dat niet uit enige sportieve neiging. Ik mocht daarom met mijn rug naar de televisie zitten. Jan ging nog biljarten met Henry en ik gebruikte die tijd om nog enige gereserveerde delen van mijn blog uit te werken. Aan het einde van de avond kregen Henry en Carolyn het inmiddels bekende familieboek van de Nederlandse Huismannen. Het was al middernacht geweest voor we naar bed gingen.
Het is nu net half tien in de morgen van 5 juni geweest en voor het ontbijt zorgen we ervoor dat de meelezers van ons doen en laten op de hoogte blijven. Onze gastheer en gastvrouw zijn beiden aan het werk en we zullen deze dag een trip maken ten noorden van Calgary in oostelijke richting. Door Henry aanbevolen en door ons geaccepteerd. We zullen ook het Royal Tyler Museum in de Drumheller Valley bezoeken. We zijn benieuwd. Het is een natuurhistorisch museum. Neem al vast een kijkje.

Alpenweiden en waterwerken

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Wed, 04 Jun 2008 04:17:00 +0000

Heden 3 juni hebben we een flink stuk omgereden ten zuidwesten van Lethbridge. Net als gisteren samen met Nellie & Andy. Via Cardston reden we naar Waterton met het Waterton National Park. Water & sneeuw zoeken hier vanuit de Rockies hun weg naar beneden. We Kwamen binnen via de stijgend en heuvelachtig terrein waar de eerste alpenplanten al bloeiden. Wanneer de natuur hier niet zo achter was geweest dan had alles heel kleurrijk al in bloei gestaan. Het maakte evenwel indruk. Meest lage planten en heel heldere kleuren. We reden door naar de Red Rock Canyon. Daar zijn de rode rotsen door watervallen diep uitgesleten. Klik het even aan voor een indruk. We hebben hier geruime tijd gewandelt, gekeken en gepraat. Na een maaltijd waren we ook nog bij het Cameron Lake. Hier laag de sneeuw nog een meter dik en het ijs dreef nog op het meer. Het zag er nog niet bijster toeristisch uit. Aan de overzijde van het meer ligt een bescheiden gletser die steeds sneeuw houdt. Langs de weg zagen we nog een jonge bruine beer die paardenbloemen aan zijn liefelingskost beschouwde. Op de terugweg reden we langs een grote zwarte beer. Verder zijn hier nogal wat herten en geiten te zien die helemaal niet bang zijn voor mensen. Jan kocht nog een plantengids en dat zal het mogelijk moeten maken om de gefotografeerde platen achteraf van een naam te voorzien.

De terugweg liep via Pincher Creek. Je rijdt dan evenwijdig aan de Rockies naar het noorden. Daarna met HighWay 3 via Fort Macleod weer naar Lethbridge. We aten hier bij de Chinees met geheel andere gerechten dan in Nederland gebruikelijk. We wandelden daarna nog onder de High Level Bridge. Hierover lopen de goederentreinen vanuit Crowsnest naar het oosten. De brug is 5327 feet lang en op het hoogste punt 314 feet hoog. Een heel indrukwekkende constructie die nog steeds functioneert. De treinen dienden onder andere ook om de kolen te vervoeren die in Crowsnest werden gewonnen. Vlak bij de brug ligt nog een ingang van een van de mijnen die onder Lethbridge lag. Er staan nog ruines van de liften waarmee de mijnwerkers in de mijn afdaalde. Voorlopig is dit een afgesloten hoofdstuk.

Vanavond nemen we afscheid van Nellie & Andy Bosma. We hebben bijzonder genoten van hun gastvrijheid. We zullen nog vaak denken aan de ontwapende houding die Andy tegenover iedereen heeft die hij ontmoet. Het leek steeds of hij iedereen kende op alle plaatsen waar we met hem kwamen. Morgen vertrekken we naar Galary naar neef Henry Huisman en zijn vrouw Carolyn. Het is de bedoeling om de lezers verder op de hoogte te houden.

Smeltkroes van volken

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Tue, 03 Jun 2008 15:51:00 +0000

Gereserveerd voor Hutterites, ..

Koetsen en Bisons

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Tue, 03 Jun 2008 02:34:00 +0000

Na het ontbijt van maandag 2 juni werk ik eerst mijn logboek over zondag bij. De zaterdag hebben jullie nog te goed. Ik kijk ook even naar mijn en zie dat ik wat boeken in leiden moest inleveren. Gelukkig kan ik ze vanuit Lethbridge verlengen. Jelle attendeert mij op een interview met de clavicinist Gustav Leonhardt in het Reformatorisch Dagblad. Hartelijk dank daarvoor; ik wil het later lezen.
Daarna vertrokken we in zuidelijke richting naar Cardston. Dit dorp ligt dicht bij de Amerikaanse grens en er wonen veel mormonene. Ze hebben er ook een tempel. We bezoeken in Cardston het Remington Carriage Museum. Dit heet 'the best indoor attraction in Canada'. Het wordt waargemaakt. Er zijn alle mogelijke soorten koetsen anwezig; meestal gerestaureerd, soms ook reconstructies. We krijgen een goede indruk van de grote rol die het vervoer over de weg in de loop van de tijden speelde in het zich ontwikkelende continent Amerika. Omstreeks 1900 waren hier circa 40.000 bedrijven die zich met de bouw van van deze voertuigen bezighielden. In die periode werd het ook een industrieel proces met allerlei gespecialiseerde bedrijven. Niet lang daarna ging de auto geleidelijk de plaats van de koets innemen. De afzet bleef hierdoor voor deze bedrijven verzekerd. In het museum was ook een restauratie-afdeling, die veel werk verrichtte voor klanten en zo voor inkomsten zorgt. Een van de medewerkers gaf ons uitleg over het werken en we bekeken enige lopende projecten. Er werken voornamelijk oudere vakrotten. Bekijk het zelf.

In de middag reden we door een Indiaans gebied naar het noorden. Via MacLeod kwamen we bij'Head-Smashed-In Buffalo Jump.' Dit is een mondvol. In dat gebied woonde een stam die op bisons jaagden. Ze worden hier buffalos genoemd. Zie hierover in Wikipedia. De indianen deden dit door een groep van deze geweldige dieren op te jagen naar een plaats waar de zandstenen rots steil naar beneden ging. Ze storten dan van de steilte af en waren daarna een gemakkelijk prooi van de jagers. Jonge krijgers die dit voor het eerst meemaakten dronken dan met het bloed de krachten van deze sterke prairiebewoners in. Ze werden daarom de ,blood tribe' genoemd. Deskundigen nemen aan dat ze dit enige duizenden jaren hebben gedaan. Een indiaanse gids vertelde me dat de laatste jacht omstreeks 1850 plaatsvond.
Deze bijzondere plaats staat op de wereld erfgoedlijst van Unesco. We bezochten het schitterende museum, wandelde op de rand van het zandstenen plateau en genoten van het prachtige uitzicht. In het museum is het resultaat van veel wetenschappelijk onderzoek op een zeer toegankelijke manier tentoongesteld. Sinds 1987 zijn hier al meer dan 2.000.000 bezoekers uit de gehele wereld geweest. Wij waren hier ook bij. Bekijk de website voor een eerste indruk.

Zondag in Lethbridge

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Mon, 02 Jun 2008 15:39:00 +0000

We staan bijtijds op en zitten omstreeks 8.45 u bij Nellie & Andy aan het ontbijt. Daarna gaan we met hen naar hun eigen First Christian Reformed Church. We maken vooraf al kennis met verschillende mensen. Daaronder was Kees Korver, die in Utrecht op het Wielingenplein woonde en net als Jan en ik leerling was van de 2e Da Costaschool aan de Waalstraat. Zijn vader kwam uit een boerenbedrijf en emigreerde in 1948. Lster sprak ik ook nog met de heer Brandhorst, die uit Moerkapelle kwam. Familieleden van hem woonden in het verzorgingshuis Beth San waar ook onze ouders in hun laatste jaren verbleven. Zijn echtgenote was afkomstig uit Voorthuizen op de Veluwe waar mijn dochter Teunie een huis heeft gekocht en in oktober gaat wonen. Dit alles leverde verrassende gesprekken op. Niet het minst voor deze Canadezen.
De gemeente is niet zo groot. Er waar meer ouderen dan jongeren aanwezig, maar zze ontbraken niet. Iedereen op z'n zondags gekleed. In de dienst ging de emeritus predikant Andrew Joosse voor, die een goed verstaanbare Engelse preek hield over Hebr. 7:11-28. In de pre-service singing zongen we Ps 23 ' The Lord, my Sheperd'. Later in de dienst zongen we onder andere 'How lovely is Your dwelling' dat we thuis ook regelmatig zingen. De gemeente leden gaan hartelijk met elkaar om. Rev. Joosse groette ons allen persoonlijk aan het einde van de dienst. Verrassend was dat hij sprekend lijkt om een buurman van mijn volkstuin. Alleen was zijn haar wit in plaats van rossig. De band werd ook versterkt door de gezamenlijk koffie in het basement na afloop. Wij waren de laatsten die vertrokken.
Na thuiskomst en in de middag volgden gesprekken met Nellie & Andy over allerlei praktische toepassingen uit het dagelijkse leven in het Canadese leven en ver daarbuiten. Door onstandigheden was er die dag geen tweede dienst in hun gemeente. Andy ging daarom uitzoeken wanneer er dienst zou zijn in de Netherlands Reformed Congregation die daar een grote gemeente heeft. Hij was spoedig terug en had de predikant gesproken. De dienst begon om 7 uur in de avond en werden bovendien in de pastorie op de koffie uitgenodigd. De kerk was vlakbij. Andy ging ook mee en ontmoette er direct al weer bekenden. We kwamen in een gote kerk die ook in de avond goed gevuld was. Er zijn hier veel grote gezinnen. De kerkgangers deden klassiek Nederlands aan: veel donkere tinten in de kleding, de vrouwen wat kleurrijker en meestal met lange jurken en een hoed. Het deed mij wat eenvoudiger en klassieker aan dan in Nederland. De predikant was ds C. Sonnevelt die vier jaar geleden uit de Gereformeerde Gemeente van Veenendaal hier was gekomen. Zijn preek was uit Hebreeen en bevatte duidelijke verwijzingen naar het Oude Testament en de vervulling in de tijd van Paulus. Na afloop van de kerkdienst waren we enige tijd te gast bij de predikant en zijn echtgenote. Voor hem was het niet weinig verrassend dat mijn schoondochter Janneke ooit zijn catechisatie volgde. Hij kende haar en Jelle uiteraard en wist van hun huidige verblijf in Engeland.
Ons nagesprek was weer aan de 8th Ave bij Nellie & Andy. Over de ontmoetingen van deze dag, de verschillen en de overeenkomsten die je ziet, over de zorgen en de kansen voor het evangelie in Canada, China, Rusland en Nederland. Het gaat door.
Tot slot. OP sommige plaatsen staan nog gereserveerde berichten zonder tekst. Bij gelegenheid wil ik ze aanvullen. Foto's lopen nog niet soepel. Blijf ons volgen.

Naar Lethbridge

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Mon, 02 Jun 2008 15:39:00 +0000

Op zaterdagmorgen 31 mei worden we 's ochtends wakker in St. Eugen. Het was fris met een stralende zon. Op aanzienlijke afstand van de vroegere missiepost liggen aan drie zijden de besneeuwde toppen van de Rocky Mountains. Heel indrukwekkend. Als kennelijke herinnering aan de vroegere bestemming stonden er nog enige Indiaanse tipi's. Aan de andere zijde van de weg staat een eenvoudig wit negentiende eeuws kerkje. Omstreeks half tien vertrekken we. We gaan naar het oosten en zullen in een ander landschap komen.We volgen eerst Highway 3 naar het zuidoosten tot Elko en dan weer naar het noorden tot Sparwood. Opnieuw gevarieerde landschappen, rotsen en dalen. We zien nogal wat herten: vier levende en 2 dode. Bij Jaffray zien we een enorme houtfabriek. Ferwie is een skioord. maar dat seizoen is nu echt voorbij. Het ligt in het dal van de Elk River.
We passeren de Crowsnest Pass. De weg loopt op een hoogte en ziet in een breed dal uit over een water en een spoorwegemplacement. In het daarop volgende dorpje nemen we koffie met enige versnaperingen. Het is een gebied met een oude mijnindustrie. De kolen werden met de trein afgevoerd. We zien de resten van fabrieksgebouwen. Even verder op liggen enorme velden met rotsblokken en kleiner steenpuin. Dat zijn de gevolgen van een verschuiving van een aanzienlijke gedeelte van het naastliggende gebergte. Het staat bekend als de Frank Slide en vond plaats in 1903.

Na deze plaatsen vlakt het landschap spoedig af. In dit gebied staan honderden windmolens in rijen opgesteld. Ze zijn in de laatse jaren geplaatst en profiteren van de wind die hier ruimschoots beschikbaar is. Spoedig rijden we door het gebied van de Piikani nation, een van de vele indianenvolken die hier voorheen hun woonplaats vonden. Het gebied toont geheel anders dan dat van de blanke nieuwkomers. Ik kom hier elders nog op terug. Omstreeks 12 uur zijn we in Fort MacLeod waar het historische houten fort is gereconstrueerd. Om 2 uur in de middag komen we aan bij Holiday Inn in Lethbridge. Na een korte verfrissing zoeken we 8th Ave N 2408 op waar Nellie en Andy. Onze Canadese TomTom brengt ons hier snel naartoe. We krijgen een hartelijk welkom en zijn spoedig in levendige gesprekken gewikkeld. Het is er ook levendig, want hun zoon Greg woont met zijn vrouw Marlis en twee kinderen in het basement. En die twee jongens zullen ons van dag tot dag steeds volgen. Voor de maaltijd maken we met ons vieren nog een flinke wandeling in het stadspark. Nellie en ik lopen voorop en lopen ook spoedig uit. Volgens Andy loop in net als een Huisman en dat is ook niet zo vreemd. Verder wordt ik uiteraard weer voor een lookalike van neef Arie gehouden.
We spreken nog lang aan de hand van het door Jan gemaakte fotoboek van de Nederlandse Huismannen. We horen tot bedtijd veel van de omgeving, van de bevolking en de geschiedenis van streek en familie.

In St. Eugen Mission

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Sun, 01 Jun 2008 02:52:00 +0000

Om 19.45 lokale tijd kwamen we hier aan. Na inspectie van onze kamer zagen we snel dat dit een prima plaats is om te wezen. Kwalitatief beter dan Holiday Inn van Gisteren. In de avond genieten we van een voedzame maaltijd in een van de vier gelegenheden die hier aanwezig zijn. Jan weet de juiste afweging te maken voor een goede keuze. We gaan er direct op af, want door het passeren van een tijdgrens is het nu een uur later. Het was de overgang van Passific Time naar Mountain Time. We eten na de soep een heerlijke chicken met heerlijke bessen en een koffie toe. Daarna werken we onze dagboeken op papier bij. Net als eerder in Holyday Inn kan je met een laptop draadloos internet ontvangen, maar daarbuiten houdt het snel op. Volgende keer dus toch maar een oude laptop meenemen.
St. Eugene is in de negentiende eeuw opgezet als een rooms katholieke missiepost. Hij staat op het gebied van de Ktunaxa indianen. Een van de leerlingen bracht op een goede dag een waardevol stuk erts mee dat hij had gevonden. De leidende broeder liet de plaats aanwijzen en nam voor de instelling een concessie op dat gebied. Er werd een winstgevende mijnbouwonderneming gestart en daarmee kan de missiepost gefinancierd worden. Aan de overzijde van de weg staat nog een bescheiden wit kerkje. Meer dan 5000 kinderen volgden hier onderwijs. De volgende dag hebben we minder kilometers af te leggen en vertrekken pas om half tien.

Naar St. Eugene Mission

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Sun, 01 Jun 2008 02:30:00 +0000

Op 30 mei vertrekken we om 9 uur in een stralende zon en reeds met 20 graden uit Osoyoos. Op weg naar Crancrook. Direct na ons vertrek gingen we flink hogerop. Dat gaf een pracht overzicht op de vallei en het meer van Osoyoos. Het meer was groter dan we eerst zagen en gaat aan de zuidzijde over de Amerikaanse grens. Tegen alle hellingen veel fruitteelt; er werd al volop gesproeid.
We volgen Highway 3 in oostelijke richting. Vanwege de hoogte daalt de temperatuur tot 13 graden. Verspredi staan hier nog wat huizen en zelf B&B ontbreekt niet. Er liggen weilanden, maar er is nog geen vee in te vinden. Het gras is hiervoor ook nog te kort. Het seizoen is hier nog niet ver genoeg. Sommige loofbomen hebben jong blad; andere zijn nog helemaal kaal. We zien een bord met daarop 'Wagon Wheel Ranch'. Alle lezers zulen dat begrijpen. Meestal stelt het niet zoveel voor. Na de nodige variaties dalen we af in Kettle Valley. Hier is alles veel verder: ruim gras en heel wat vee loopt buiten, zoals schapen, koeien en paarden. Op de camping staan de eerste gasten.
Opnieuw wordt - en dat gaat de hele dag door - stijgen en afdalen. Bij Lake Christina drinken we een snelle niet al te warme bak koffie. Een blauwe sering staat overdadig te bloeien. Mooi om zo meermalen de nieuwe lente te zien. We stijgen tot 1535 m bij de Bonanza Pass; wat een naam! In Castlegar doen we inkopen in de supermarkt. Niet zonder reden, want na de zalm van gisterenavond hebben we geen ontbijt gebruikt. Bij een astrandje aan de Kotenay River eten we croissants, banaan enzovoorts. In het landschap zijn meermalen sporen te zien van een oudere westerse beschaving, zoals niet meer gebruikte roestige negentiende eeuwse bruggen. Meermalen met een groot nest op de hoogste plaats.
Om 14.50 u nemen we oversteek van Balfour naar Kootenay Bay. Aan de overzijde van het Kootenay Lake rijden we weer naar het zuiden. Hier werden we gedeeltelijk door de regen vergezeld. Bij Creston gaan we we de Highway 3 East weer volgen.Herhaaldelijk passeren we hierna de Moyie River. We vragen ons af hoe ze dat hier zullen uitspreken. Tijdens dit traject passeren we een tijdsgrens en is het plotseling een uur later. Om 19.45 u komen we aan in St Eugene. Dit complex bevat behalve en hotel, ook voorzieningen voor golven en een casino. Wij beperken ons tot het eerste.

Op reis naar Osoyoos

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Fri, 30 May 2008 03:52:00 +0000

Op deze 29 mei is het trekken begonnen. De trip was niet groot van Surrey naar Osoyoos, maar dat is goed om de slag te pakken te krijgen. Het was bij elkaar zo'n vier uur reistijd. De verschillen waren aanzienlijk. We vertrokken bij nicht Joyce met een gehel bewolkte hemel en 11 graden frisheid. We kwamen aan onder een open hemel met ruim 25 graden. Afwisselend landschap gezien Na Hope voornamelijk bergachtig gebied, maar met brede wegen. Natuurlijk op en neer afgewisseld door heen en weer. Korte na Hope kregen we een weggedeelte waarover in de jaren zeventig een ernstige lawine was geschoven. De simpele oplossing was destijds om de nieuwe weg over de puinhopen aan te leggen Alles was nog duidelijk te zien. We pauzeerden en aten in Manning Park. Duidelijk was zichtbaar dat in deze hogere gebieden de loofbomen nu pas hun bladeren openden. De berghellingen varieerden zowel qua struktuur als qua begroeing. We kwamen in de middag voorspoedig aan in Holiday Inn waar de gereserveerde kamer wachtte. Zie ook op de blog van Jan.

Bezoek aan Whistler

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Fri, 30 May 2008 03:51:00 +0000

Woensdag was een mooie en volle dag. Wij ontmoetten voor het eerst onze neef Harry / Arie met zijn vrouw Ann. Dit is een ontmoeting van het soort dat je gemakkelijk bijblijft. In de eerste plaats dat weer een neef ontmoet die zichtbaar een Huisman is en zelfs sterk op je lijkt. In de tweede plaats dat binnen de Huismannensoort ook weer prettige variatie is. Hij bracht een geweldige bus mee die van alle gemakken was voorzien en waarover ik nog apart zal schrijven. Met zijn vrouw An bracht hij ons naae Whistler, ten noorden van Vancouver. Hier zullen in 2010 de Olympische winterspelen worden gehouden. Wij zijn daar dus al geweest. Wij mochten ook genieten van de kookkunst van Ann. We aten bijvoorbeeld een verrukkelijke apple pie. Echt aan te bevelen als je nog eens in de buurt bent. Om acht uur in de avond zweefden we via de kabelbaan nog naar Grouse Mountain. Daarboven stonden we in de sneeuw, dus koud. Omdat we in de wolken stonden was er geen uitzicht meer. Maar bij onze afdaling, het was inmiddels donker geworden keken we uit over alle licht van Vancouver. Een en ander staat op onze foto's, maar op deze plaats kan ik dat helaas niet laden. Later beter. Andere uitwerkingen volgen nog. Nu onze hartelijke groet.

Een bijzondere car

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Fri, 30 May 2008 03:51:00 +0000

Nog uitwerken

Bouwen in Canada

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Fri, 30 May 2008 03:50:00 +0000

Bij 'bouwen in Canada' denk ik in de eerste plaats aan de volksverhuizing van mijn oom Johan, die in 1951 met zijn vrouw en vijf kinderen naar Brits Columbia emigreerde. Dat was geen geringe zaak, want hij was 47 en zijn vrouw nog twee jaar ouder. Graag wilden we de plaatsen zien waar hij geleefd had. Het enige dat ik van zijn woonplaats kende was de plaatsnaam Abbotsford, die stond vermeld op de blauwe luchtpostbrieven die hij schreef aan zijn enige broer Jelle, die hij in Nederland had.
Met Joyce zijn we op dinsdagmiddag langs de plaatsen van herinnering gereden. Aanvankelijk woonde ze in Sumas Valley op de vruchtbare grond van een drooggelegd meer. Ze woonden in een eenvoudig onderkomen vlak bij de boerderij waar oom zijn eerste Canadese brood verdiende. De school die de kindereen bezochten lang er niet ver vandaan. Hij staat er nog steeds. Hier kregen ze ook extra Engelse les. Joyce zat op een boerenvereniging waar ze leerde om met vee om te gaan.
Later koos Oom Johan ervoor om te gaan wonen op een helling die uitzag op de velden die hij had verlaten. Hij werd er toe om uitgelachen dat hij hier wilde wonen, maar dat is inmiddels helemaal over. Ik meen dat de volledige naam is Lower Sumas Mountain Road. Hij bouwde er een nieuw huis en heeft hier tientallen jaren gewoond. Het is onlangs afgebroken en de laatste jaren wordt de helling in vlot tempo geheel volgebouwd. Doorlopend worden hiervoor bomen gekapt.
We hebben er gekeken en gezien hoe dat bouwen gaat. Deze nieuwbouw brengt mij voor de tweede maal op 'bouwen in Canada'. Er wordt daar totaal anders gebouwd dan in Nederland. Eerst wordt van houten balken een soort skelet opgezet. Dit wordt geheel betimmerd vele platen van geperst hout. In dit stadium is de gehele vorm al goed te zien. Na de nodige isolatie wordt de buitenbekleding toegevoegd. Dit lijkt altijd op horizontale planken die gedeelte over elkaar vallen. Vaak zijn ze van kunststof omdat hout slecht is of niet te betalen. Er wordt ook gebruik gemaakt van compositiemateriaal waarin ook cement is verwerkt. Het ziet eruit als plank, compleet met nerven en kan gezaagd en geverfd worden. Het ziet er altijd rustiek uit. Er zijn uiteraard vaiaties in omvang en ontwerp, maar het is wel tamelijk algemeen; ook voor grote huizen en flats.

Reserve

noreply@blogger.com (Frans Huisman) — Fri, 30 May 2008 03:50:00 +0000

Gereserveerd