In St. Eugen Mission

Om 19.45 lokale tijd kwamen we hier aan. Na inspectie van onze kamer zagen we snel dat dit een prima plaats is om te wezen. Kwalitatief beter dan Holiday Inn van Gisteren. In de avond genieten we van een voedzame maaltijd in een van de vier gelegenheden die hier aanwezig zijn. Jan weet de juiste afweging te maken voor een goede keuze. We gaan er direct op af, want door het passeren van een tijdgrens is het nu een uur later. Het was de overgang van Passific Time naar Mountain Time. We eten na de soep een heerlijke chicken met heerlijke bessen en een koffie toe. Daarna werken we onze dagboeken op papier bij. Net als eerder in Holyday Inn kan je met een laptop draadloos internet ontvangen, maar daarbuiten houdt het snel op. Volgende keer dus toch maar een oude laptop meenemen.
St. Eugene is in de negentiende eeuw opgezet als een rooms katholieke missiepost. Hij staat op het gebied van de Ktunaxa indianen. Een van de leerlingen bracht op een goede dag een waardevol stuk erts mee dat hij had gevonden. De leidende broeder liet de plaats aanwijzen en nam voor de instelling een concessie op dat gebied. Er werd een winstgevende mijnbouwonderneming gestart en daarmee kan de missiepost gefinancierd worden. Aan de overzijde van de weg staat nog een bescheiden wit kerkje. Meer dan 5000 kinderen volgden hier onderwijs. De volgende dag hebben we minder kilometers af te leggen en vertrekken pas om half tien.

Naar St. Eugene Mission

Op 30 mei vertrekken we om 9 uur in een stralende zon en reeds met 20 graden uit Osoyoos. Op weg naar Crancrook. Direct na ons vertrek gingen we flink hogerop. Dat gaf een pracht overzicht op de vallei en het meer van Osoyoos. Het meer was groter dan we eerst zagen en gaat aan de zuidzijde over de Amerikaanse grens. Tegen alle hellingen veel fruitteelt; er werd al volop gesproeid.
We volgen Highway 3 in oostelijke richting. Vanwege de hoogte daalt de temperatuur tot 13 graden. Verspredi staan hier nog wat huizen en zelf B&B ontbreekt niet. Er liggen weilanden, maar er is nog geen vee in te vinden. Het gras is hiervoor ook nog te kort. Het seizoen is hier nog niet ver genoeg. Sommige loofbomen hebben jong blad; andere zijn nog helemaal kaal. We zien een bord met daarop 'Wagon Wheel Ranch'. Alle lezers zulen dat begrijpen. Meestal stelt het niet zoveel voor. Na de nodige variaties dalen we af in Kettle Valley. Hier is alles veel verder: ruim gras en heel wat vee loopt buiten, zoals schapen, koeien en paarden. Op de camping staan de eerste gasten.
Opnieuw wordt - en dat gaat de hele dag door - stijgen en afdalen. Bij Lake Christina drinken we een snelle niet al te warme bak koffie. Een blauwe sering staat overdadig te bloeien. Mooi om zo meermalen de nieuwe lente te zien. We stijgen tot 1535 m bij de Bonanza Pass; wat een naam! In Castlegar doen we inkopen in de supermarkt. Niet zonder reden, want na de zalm van gisterenavond hebben we geen ontbijt gebruikt. Bij een astrandje aan de Kotenay River eten we croissants, banaan enzovoorts. In het landschap zijn meermalen sporen te zien van een oudere westerse beschaving, zoals niet meer gebruikte roestige negentiende eeuwse bruggen. Meermalen met een groot nest op de hoogste plaats.
Om 14.50 u nemen we oversteek van Balfour naar Kootenay Bay. Aan de overzijde van het Kootenay Lake rijden we weer naar het zuiden. Hier werden we gedeeltelijk door de regen vergezeld. Bij Creston gaan we we de Highway 3 East weer volgen.Herhaaldelijk passeren we hierna de Moyie River. We vragen ons af hoe ze dat hier zullen uitspreken. Tijdens dit traject passeren we een tijdsgrens en is het plotseling een uur later. Om 19.45 u komen we aan in St Eugene. Dit complex bevat behalve en hotel, ook voorzieningen voor golven en een casino. Wij beperken ons tot het eerste.

Op reis naar Osoyoos

Op deze 29 mei is het trekken begonnen. De trip was niet groot van Surrey naar Osoyoos, maar dat is goed om de slag te pakken te krijgen. Het was bij elkaar zo'n vier uur reistijd. De verschillen waren aanzienlijk. We vertrokken bij nicht Joyce met een gehel bewolkte hemel en 11 graden frisheid. We kwamen aan onder een open hemel met ruim 25 graden. Afwisselend landschap gezien Na Hope voornamelijk bergachtig gebied, maar met brede wegen. Natuurlijk op en neer afgewisseld door heen en weer. Korte na Hope kregen we een weggedeelte waarover in de jaren zeventig een ernstige lawine was geschoven. De simpele oplossing was destijds om de nieuwe weg over de puinhopen aan te leggen Alles was nog duidelijk te zien. We pauzeerden en aten in Manning Park. Duidelijk was zichtbaar dat in deze hogere gebieden de loofbomen nu pas hun bladeren openden. De berghellingen varieerden zowel qua struktuur als qua begroeing. We kwamen in de middag voorspoedig aan in Holiday Inn waar de gereserveerde kamer wachtte. Zie ook op de blog van Jan.

Bezoek aan Whistler

Woensdag was een mooie en volle dag. Wij ontmoetten voor het eerst onze neef Harry / Arie met zijn vrouw Ann. Dit is een ontmoeting van het soort dat je gemakkelijk bijblijft. In de eerste plaats dat weer een neef ontmoet die zichtbaar een Huisman is en zelfs sterk op je lijkt. In de tweede plaats dat binnen de Huismannensoort ook weer prettige variatie is. Hij bracht een geweldige bus mee die van alle gemakken was voorzien en waarover ik nog apart zal schrijven. Met zijn vrouw An bracht hij ons naae Whistler, ten noorden van Vancouver. Hier zullen in 2010 de Olympische winterspelen worden gehouden. Wij zijn daar dus al geweest. Wij mochten ook genieten van de kookkunst van Ann. We aten bijvoorbeeld een verrukkelijke apple pie. Echt aan te bevelen als je nog eens in de buurt bent. Om acht uur in de avond zweefden we via de kabelbaan nog naar Grouse Mountain. Daarboven stonden we in de sneeuw, dus koud. Omdat we in de wolken stonden was er geen uitzicht meer. Maar bij onze afdaling, het was inmiddels donker geworden keken we uit over alle licht van Vancouver. Een en ander staat op onze foto's, maar op deze plaats kan ik dat helaas niet laden. Later beter. Andere uitwerkingen volgen nog. Nu onze hartelijke groet.

Een bijzondere car

Nog uitwerken

Bouwen in Canada

Bij 'bouwen in Canada' denk ik in de eerste plaats aan de volksverhuizing van mijn oom Johan, die in 1951 met zijn vrouw en vijf kinderen naar Brits Columbia emigreerde. Dat was geen geringe zaak, want hij was 47 en zijn vrouw nog twee jaar ouder. Graag wilden we de plaatsen zien waar hij geleefd had. Het enige dat ik van zijn woonplaats kende was de plaatsnaam Abbotsford, die stond vermeld op de blauwe luchtpostbrieven die hij schreef aan zijn enige broer Jelle, die hij in Nederland had.
Met Joyce zijn we op dinsdagmiddag langs de plaatsen van herinnering gereden. Aanvankelijk woonde ze in Sumas Valley op de vruchtbare grond van een drooggelegd meer. Ze woonden in een eenvoudig onderkomen vlak bij de boerderij waar oom zijn eerste Canadese brood verdiende. De school die de kindereen bezochten lang er niet ver vandaan. Hij staat er nog steeds. Hier kregen ze ook extra Engelse les. Joyce zat op een boerenvereniging waar ze leerde om met vee om te gaan.
Later koos Oom Johan ervoor om te gaan wonen op een helling die uitzag op de velden die hij had verlaten. Hij werd er toe om uitgelachen dat hij hier wilde wonen, maar dat is inmiddels helemaal over. Ik meen dat de volledige naam is Lower Sumas Mountain Road. Hij bouwde er een nieuw huis en heeft hier tientallen jaren gewoond. Het is onlangs afgebroken en de laatste jaren wordt de helling in vlot tempo geheel volgebouwd. Doorlopend worden hiervoor bomen gekapt.
We hebben er gekeken en gezien hoe dat bouwen gaat. Deze nieuwbouw brengt mij voor de tweede maal op 'bouwen in Canada'. Er wordt daar totaal anders gebouwd dan in Nederland. Eerst wordt van houten balken een soort skelet opgezet. Dit wordt geheel betimmerd vele platen van geperst hout. In dit stadium is de gehele vorm al goed te zien. Na de nodige isolatie wordt de buitenbekleding toegevoegd. Dit lijkt altijd op horizontale planken die gedeelte over elkaar vallen. Vaak zijn ze van kunststof omdat hout slecht is of niet te betalen. Er wordt ook gebruik gemaakt van compositiemateriaal waarin ook cement is verwerkt. Het ziet eruit als plank, compleet met nerven en kan gezaagd en geverfd worden. Het ziet er altijd rustiek uit. Er zijn uiteraard vaiaties in omvang en ontwerp, maar het is wel tamelijk algemeen; ook voor grote huizen en flats.

Reserve

Gereserveerd

Reis & aankomst

Onze eerste grote reis zit erop. Wonderlijk is dat we om 15.45 van Schiphol vertrokken en op hetzelfde tijdstip in Vancouver aankwamen. Het was een hele zit en tevens mijn luchtdoop. Betrekkelijk snel zaten we op een hoogte van 11 km met on onze 294 passagiers en hadden steeds een goed uitzicht. We trokken over Schotland, dan ten zuiden van IJsland, vervolgens Groenland en dan het noorden van Canada. We trokken ten noorden van de Hudson Baai. Tot aan de Rocky Mountains hadden we prima uitzicht. Daarna kwam de bewolking. De wind was zo gunstig dat we drie kwartier eerder in in Vancouver aankwamen. Joyce en Kees haalden ons op brachten ons drie kwartier later in Surrey waar zijn wonen.
In de avond gezellige uitwisseling van foto's en herinneringen. Een goede nacht en nu is het circa twaalf uur. We hebben het bedrijf van Kees en zijn broer gezien. Een grote kwekerij. Later volgt hierover meer.

Huisman in/naar Canada

Sinds zaterdag 24 mei is er nog een webstek bijgekomen met nieuws over onze reis. Broer Jan heeft zijn aanvankelijk plek onder Windows Live overgeplaatst naar Blogspot. Hij is hier nu te vinden onder de kop Huisman in/naar Canada. Dat is een aanwinst. Houd dit journaal ook in de gaten en je weet bijna alles van onze reis. Aardig is dat hij ook een kaart heeft opgenomen met de geplande route. We proberen niet teveel dubbel te doen. We willen graag allebei gelezen worden.

Het weer in Canada

Het 'weer' is iets dat je moet ervaren om er een goed oordeel over te hebben. Je moet er dus bij zijn. Zoals zo vaak weet je achteraf ook meer dan vooraf. Maar een gewaarschuwd mens geldt voor twee. Vanmorgen kreeg ik een bericht van Henry en hij schreef:

I don't know if you have been checking the weather here over the last while but it has been a cold spring here so far. It would be wise to make sure you have clothes that you can layer. Today it was a high of 9c & raining in both Vancouver, Lethbridge & Calgary. I just checked the weather for most of your route next week and it's shows it to be about 17c & dry but rain on Friday-Saturday.

Ik zorg daarom ook voor een warme trui. De thuisblijvers krijgen een goede indruk van ons tijdelijke klimaat door de Canadese KNMI te raadplegen.

Extra foto's in Picasaweb

Het is nu ook mogelijk om extra foto's aan dit verslag toe te voegen. Ze zijn te vinden op Picasaweb. Er staat nu een tamelijk willekeurige selectie. Ik wil het vooral gebruiken om wat eerste indrukken toe te sturen. De huidige inhoud is van tijdelijke aard. Zie:

Wat een Huismannen

Het voornemen

Een reis begint met een plan. In dit geval een plan dat het resultaat is van veel samenwerking met 'Henry van Johan'. Dat was nodig want 'Jan & Frans van Jelle' zagen een heel groot Canada voor zich en vonden het wel wat lastig om daaruit een goede keuze te maken voor de te besteden drie weken. Eén zaak stond voorop: we willen graag onze familie beter leren kennen. De simpele oplossing was om zo mogelijk steeds enkele dagen bij hen te logeren. In de tweede plaats willen we echt iets zien van de variatie van dit uitgestrekte land. De woonplaatsen van neven en nichten helpen ons een handlje, want ze wonen niet op een kluitje. Daarmee ligt er reeds een natuurlijke route vast: beginnen in Vancouver / Abbotsford, dan naar Lethbridge en vandaar naar Calgary om tenslotte weer in Vancouver te eindigen. Daartussen liggen de Rockeys en dat zorgt wel voor de nodige vaiatie, maar er is nog meer. Henry heeft ons voortreffelijk geholpen om deze tocht verder aan te kleden en ons langs de mooie plekjes te leiden.

Het reisschema ziet er als volgt uit:
Maandag 26 mei vertrek van Schiphol en aankomst op Vancouver International.

We worden ontvangen door Joyce Huisman en haar echtgenoot Kees van der Ende. We blijven hier tot donderdag en ontmoeten in Abbotsford ook neef Harry (Arie) Huisman en zijn vrouw Ann. Abbotsford was de woonplaats van Oom Johan.

Donderdag 29 mei rijden we van Vancouver naar Osoyoos en overnachten daar in Holiday Inn.
Vrijdag 30 mei trekken we naar Cranbrook. Hier overnachten we in een oude missiepost.
Zaterdag 31 mei reizen we naar Lethbridge en blijven hier vier nachten. We zijn de zondag over bij Nellie Huisman en haar man Andy Bosma. De nachtrust genieten we in Holi Day Inn Express.

Woensdag 4 juni reizen we door naar Calgary en brengen en blijven hier tot 9 juni. We zijn te gast bij neef Henry (Henk) Huisman en zijn vrouw Carolyn. Henry heeft nog wat moois bedacht.
Maandag 9 juni beginnen we weer naar het westen te trekken. We overnachten in Revelstoke.
Dinsdag 10 juni van Revelstoke via Kamloops naar Clearwater. We verblijven twee dagen bij Wintmill B&B.
Donderdag 12 juni trekken we van Clearwater naar Vancouver.
Vrijdag 13 juni vieren we de verjaardag van Joyce. Ook zaterdag en zondag verblijven we hier.
Maandag 16 juni beginnen we weer aan de terugreis. Als alles goed verloopt dan is het al weer 17 juni voor we op Schiphol aankomen.

Het idee

Het idee van een Nederlandse speurtocht in Canada ontstond in 2005. Neef Henry (Henk) Huisman was in februari met zijn vrouw Carolyn op bezoek in Nederland. Er was in Otterlo een ontmoeting met de Huismannen van Jelle: Jan, Nel en Frans. Verhalen en gedachten werden uitgewisseld. Een fraaie kalender en Maple syrup ontbraken niet. Het gaf een heerlijke nasmaak. En er lag een uitnodiging om eens naar de Canadese neven en nichten te komen. Het heeft even geduurd, maar nu is het bijna zover. Aanstaande maandag, 26 mei, vertrekken we. De beide zonen van Jelle Huisman en Teuntje Bijl slaan de KLM-vleugels uit en hopen veilig in Vancouver te landen. Het begin van een ontdekkingstocht.

Ik laat mijn dorp Woudenberg even achter. Hoe was het daar gisteren? Gisteren fietste ik naar huis en de boer deed zijn werk: hooien of inkuilen?













Er groeit ook mais. Met het mooie weer schiet het de grond uit.















De vlierstruik bloeit al. Eens geroken vergeet je het nooit.

Een eerste probeersel

Is een begin moeilijk? Het wordt vaak gezegd; meestal zelfs met 'alle begin' erbij. Valt toch best mee. Gewoon beginnen!