Terug in de tijd?

Zoals ik in het bericht van gisteren aankondigde hebben we vandaag 5 juni het Royal Tyrrell Museum in de Drumheller bezocht. Het was een indrukwekkend museum op een bijzonder plaats. Maar ook de reis was niet te versmaden. Het was niet ver: ongeveer 170 kilometer. We namen vooral wat provinciale wegen en bijna geen snelweg. Voor een groot gedeelte reden we door de prairies. Ze zijn niet helemaal vlak, zeker in het begin niet, maar wel tamelijk. Dat betekent dat je veel verder kunt kijken. Dat geeft veel ruimte en overzicht. Hier overheerst de landbouw en dat zal voornamelijk graan zijn en misschien ook mais. Mais wordt hier overigens Corn genoemd. Het duurde even voordat ik dat in de gaten had. Sommige delen van de prairie waren nog geheel bruin en dor. Op andere plaatsen begon het groen erdoor te komen, maar hoogstens enige centimeters. Denk het even in: het is nu 5 juni en het gehele groeien, rijpen en oogsten moet nog gebeuren. Ik denk zelfs dat het zaaien deels nog moet gebeuren. Toch hebben de Canadezen er vertrouwen in.
Graan verbouwen en oogsten betekent ook dat je opslagruimte moet hebben. Daarom zagen we bij de boerderijen - dat waren er overigens niet zo heel veel - hele batterijen van silo's staan. Hier en daar een roestige spoorlijn. Ik denk dat het vervoer voornamelijk over de weg zal plaatsvinden. Over het graan nog een bijzonderheid die mij in de omgeving van Lethbridge opviel. Bij een boerderij lag een heel grote partij graan tussen hele stapels met pakken hooi los op de grond gestort. Andy vertelde mij dat dit verleden jaar was gekocht in een ander deel van Canada omdat het zo goedkoop was. Aangezien de silo's volwaren werd het op deze manier gestort. Het blijft evenwel goed bewaard. Alleen de bovenste laag van enige centimers dikte moet verwijderd worden. De rest wordt gemalen en als veevoer gebruikt.
Via Google Earth of Maps je kan onze route wel volgen. We verlieten Calgary snel via de Highway 1A en reden zigzaggend naar het noorden en oosten tot we bij weg 72 (later weg 9) kwamen. Vooral vanaf deze laatste twee wegen zagen we het prairiegebied. Meestal weinig grotere plaatsen, maar ze komen wel en nog snel ook. De ontwikkeling van de oliehoudende zandgronden zorgt voor veel bedrijvigheid en daar heb je mensen voor nodig. En die willen weer wonen. Het gevolg daarvan is duidelijk.

Aan het einde reden we met weg 9 vrij plotseling in het Horsethief Canyon en na enige draaingen van de weg kwamen we in in Drumheller. Het Museum ligt 6 kilometer buiten deze plaats. Het Canyon is door de Red River uitgesleten in de oorspronkelijke prairiebodem en toont heel duidelijk de verschillende lagen. In dit gebied zijn vele botten en andere overblijfselen van dinosaurussen en vergelijkbare dieren gevonden. In het grote en moderne museum is daarvan een attractieve en suggestieve tentoonstelling gemaakt. Ook hier hadden we vanachter het glas een goed uitzicht op de werkplaats waar de presentaties in elkaar worden gezet. Het duizelt je als bezoeker van het gemak en de gesuggereerde zekerheid waarmee de vondsten worden voorzien van dateringen van vele miljoenen jaren ouderdom. Het kan mij nog steeds niet overtuigen en ook nu heb ik mij niet tot dit geloof bekeerd. Maar het is wel mooi.
Vanaf morgen 6 juni komt er naar verwachting enige dagen geen weblog. We gaan twee dagen op reis met Henry en Carolyn naar Jesper en Banff in de Rockey Mountains. Zie ook het Engelse artikel.